Ik zat bij een MT-overleg waar iedereen netjes zijn update gaf. De één over sales. De ander over de operationele zaken, ze hadden wat discussie over de planning en HR vertelde nog iets over de stand van zaken aangaande personele zaken.
En na elke update gebeurde hetzelfde. Ze keken naar hem, Victor de ambitieuze ondernemer. Niet heel erg overdreven en ook niet dramatisch, gewoon… automatisch. Want dat doen ze altijd.
Hij knikte en stelde nog een vraag. Gaf vervolgens aan wat de bedoeling was en hakte knopen door waar nodig.
Na afloop zei hij tegen mij: “Zie je nou? Ze pakken het niet zelf.”
En ik zei: “Of jij geeft het niet echt uit handen.”
Dat was geen makkelijke zin. Want hij was geen controlfreak, hij was juist betrokken, slim en had zaken snel door en ook nog eens een bak aan ervaring.
Alleen… hij was ook altijd de eindbeslisser. En hoe vaker jij de knoop doorhakt, hoe minder anderen leren dat zij dat mogen doen. Dat is geen onwil van je team, dat is dan het patroon waar je in zit.
Het ongemakkelijke mechanisme
Veel ondernemers willen meer eigenaarschap in hun team.
Ze willen:
✔️ Minder brandjes blussen en meer bezig zijn met hun bedrijf.
✔️ Minder afhankelijke medewerkers die continu maar blijven vragen.
✔️ Meer zelfstandigheid en voor eigen verantwoordelijkheid.
Maar ondertussen:
Nemen ze beslissingen over omdat ze het nu eenmaal snel doorzien. Corrigeren ze sneller dan nodig omdat ze bang zijn dat er fouten worden gemaakt.
Geven ze antwoorden voordat de vraag echt gesteld is door de medewerker, die vervolgens steeds passiever wordt.
Ik begrijp dit natuurlijk. Want jij ziet het sneller en j weet het vaak beter. Komt bovenop dat jij een bak aan ervaring hebt
Alleen… ervaring kan ook verstikken. Hoe vaker jij de knoop doorhakt, hoe minder je team leert dat zij dat mogen doen.
Er ontstaat afwachten, niet uit onwil, maar uit gewenning.
Vertrouwen is niet zeggen dat je het hebt
Een andere ondernemer zei tegen mij: “Ik vertrouw mijn mensen echt wel.”
Tot ik vroeg: “Waar beslissen zij zónder jou?”
Het bleef even stil. Vertrouwen is niet iets wat je voelt.
Het is iets wat je zichtbaar maakt in gedrag.
Geef je ruimte? Of geef je correcties?
Laat je fouten bestaan? Of los je ze meteen op?
Ik heb zelf ook moeten leren dat vertrouwen niet betekent dat alles perfect gaat.
Het betekent dat je accepteert dat groei rommelig is.
En dat jij als leider die rommel moet kunnen verdragen.
Wat vraagt dit van jou?
Misschien niet meer uitleggen maar de ander laten nadenken.
Misschien minder antwoorden.
Misschien vaker de vraag:
“Wat denken jullie zelf?”
En dan echt wachten. Dat is misschien wat ongemakkelijk. Maar daar begint volwassenheid in een team.
Waar kijken jouw mensen nog automatisch naar jou?
Op 25 maart start mijn nieuwe Mastermind voor ondernemers die merken dat hun team wacht, en dat zij daar zelf een rol in hebben.
Niet vanuit schuld, maar gewoon vanuit groei!
Wil je onderzoeken of dit jouw volgende stap is?
Plan dan een kennismakingsgesprek.
